در بیکرانه زندگی دو چیز افسونم کرد : آبی آسمانی که می بینم و می دانم نیست و خدایی که نمیبینم و می دانم هست.

زندگی حکمت اوست ، چند برگی را تو ورق خواهی زد ، ما بقی را قسمت.

ای خدای بزرگ به من کمک کن تا وقتی می خواهم درباره ی راه رفتن کسی قضاوت کنم ، کمی با کفش های او راه بروم

کسی رو برای دوستی انتخاب کن که اونقدر قلبش بزرگ باشه که نخواهی واسه اینکه تو قلبش جا بشی خودت رو کوچیک کنی

لحظات را طی کردیم تا به خوشبختی برسیم اما وقتی رسیدیم فهمیدیم خوشبختی همان لحظات از دست رفته بود

هيچگاه نگذار در کوهپايه هاي عشق کسي دستت را بگيرد که احساس ميکني در
ارتفاعات آنرا رها خواهد کرد

عشق نمي پرسه اهل کجايي ، فقط ميگه تو قلب من زندگي مي کني . عشق نمي پرسه چرا دور هستي فقط ميگه هميشه با من هستي . عشق نمي پرسه که دوستم داري فقط ميگه : دوستت دارم

می دونستي اشک گاهي از لبخند با ارزش تره؟ چون لبخند رو به هر کسي
می توني هديه کني اما اشک رو فقط براي کسي مي ريزي که نمي خواي از دستش بدي